Puste fragmenty planu i elewacji są świadomym zabiegiem podkreślającym, że budynek nie jest nastawiony wyłącznie na zysk. Nawiązuje to do Seagram Building Seagram Building, gdzie parter został zaprojektowany razem z przestrzenią publicznego chodnika, wychodząc poza granice planu budynku. Część terenu została oddana przestrzeni publicznej jako wyraz podejścia prospołecznego inwestora.

Historia wieżowców, zapoczątkowana w Chicago i na Manhattanie, wynika z połączenia stali, żelbetu, szkła oraz wynalazku windy, który umożliwił rozwój wysokości budynków. Istotną rolę odegrał też podział gruntu i mechanizmy ekonomiczne oraz spekulacyjne, które nadają wartość inwestycjom i kształtują rozwój miast.

Dziś drapacze chmur są symbolem nowoczesności i siły ekonomicznej miast, a ich wysokość regulowana jest przez standardy, m.in. CTBUH (Council on Tall Buildings and Urban Habitat). Kryteria pomiaru obejmują wysokość architektoniczną, najwyższe użytkowe piętro oraz najwyższy punkt budynku. W praktyce rozwój wieżowców pozostaje efektem połączenia technologii, kapitału i ograniczeń urbanistycznych.

Ten budynek świadomie odrzuca logikę tego „wyścigu wysokości” i spekulacyjnej rywalizacji. Nie wpisuje się w pogoń za maksymalizacją parametrów ani w prestiż wynikający z rekordów. Zamiast tego stawia na przestrzeń publiczną, relacje i dostępność, traktując architekturę jako narzędzie społeczne, a nie wyłącznie produkt rynku inwestycyjnego.

Projektowany budynek stanowi próbę przeniesienia przestrzeni publicznej do wnętrza budynku wysokościowego. Jest on niemal w całości dostępny publicznie i oferuje funkcje związane z kulturą, sportem, gastronomią oraz farmy wertykalne, które zapewniają dostęp do świeżej żywności i zapewniają częściową samowystarczalność. Inspiracją dla projektu była Grecka Agora - centralna przestrzeń publiczna służąca wymianie informacji, towarów i integracji społecznej. Podobnie jak Agora, budynek ma pełnić rolę miejsca spotkań i aktywności obywatelskiej, odpowiadając na współczesne potrzeby mieszkańców miast. Elastyczny układ przestrzeni umożliwia organizację różnorodnych wydarzeń i dostosowanie programu do zmiennych potrzeb. Przedstawione poniżej diagramy ilustrują relację pomiędzy wąską, liniową przestrzenią ulicy prowadzącej do centrum miasta a otwartą przestrzenią placu publicznego. Biały kwadrat symbolizuje Agorę – centralne miejsce spotkań i aktywności społecznej starożytnej Grecji, natomiast przecinające go pasy oznaczają główne kierunki komunikacji. Rysunki te stanowią główną inspiracje organizacji przestrzennej prezentowanego budynku.

2026 | Projekt koncepcyjny

Wielofunkcyjny budynek wysokościowy